บทที่ 11
มี อุบาสิกา ชื่อ “เตียเพ็กฮุ้น” ท่านหนึ่ง ถามว่า
“มีชาวพุทธทั่วไปทำบุญกุศลอะไรแล้ว มักจะตั้งจิตปรารถนาจะไปเกิดตามที่ตนต้องการนั้น มันจะเป็นไปได้ไหม?”ท่านภิกษุดอกบัวพ้นน้ำ ตอบว่า
“จิตเกิด – รูปธรรมทั้งหลายก็เกิด จิตดับ – รูปธรรมทั้งหลายก็ดับ” ท่านจงอย่าดูถูกว่า มีความคิดขึ้นมาเพียงแวบ! เท่านั้น นั่นแหละ! ในชาติใดชาติหนึ่ง ท่านก็จะได้ทำตามความคิดเพียงแวบ! เดียวเท่านั้นแน่นอน ฉะนั้นจงระวังความนึกคิดไว้ให้มาก ๆ จะคิดอะไรก็ขอให้มุ่งไปแต่ทางบุญทางกุศล ให้ปลอดภัยไว้ก่อนเป็นดี จงอย่า...จงอย่าประมาทความคิดที่เกิดขึ้นมาเพียงแวบเดียวเล่น ๆ เท่านั้น มันจะเป็น “เชื้ออนุสัย” ให้ฝังไว้คอยกาลเวลา ถ้าเหตุปัจจัยบารมีทั้งดีและทั้งชั่ว ถ้าถึงพร้อมขึ้นมาเมื่อไรแล้ว ธรรมชาติของมันจะดลใจระเบิดออกไป...มันจะก่อเหตุผลตามมโนกรรมนั้น ๆ ให้เจริญงอกงามใหญ่โตในอนาคตกาลก็ได้นา! แล้วจะเสียใจตรงที่จบกันไม่ลงนา! และแก้กรรมนั้นไม่ตกชำระบาปนั้นไม่ได้อีกด้วยนา! (มีอนุสัยจิตที่แก้ไม่ได้...)
จงดูเศษไฟ (หรือไม้ขีดไฟอันเดียว) นิดเดียว...ถ้าจุดไฟนั้นให้ถูกที่กันแล้ว ก็อาจจะเผาบ้าน พังทลายเมืองลงไปก็ได้นา!
ท่านพ่อเฒ่า ของฉัน ท่านได้เทศนาไว้ว่า
“แสงสว่างแห่งประทีปดวงเดียว ถ้ายกเข้าไปในห้องที่มืด...ก็สามารถทำลายความมืด...ความบอดมาตั้งพันปีนั้นลงไปได้ ฉะนั้นประกายแห่งปัญญาย่อมจะสามารถทำลาย – อวิชชา – ความโง่เขลามาเป็นหมื่นปีได้เช่นกัน...”
