ปฏิบัติกันเถอะ

[Aur]

จงหายใจเข้า หายใจออก อยู่อย่างนี้แหละ อย่าใส่ใจกับอะไรทั้งนั้น ให้กำหนดอยู่กับลมหายใจ ไม่ต้องคิดว่าจะเอานั้น จะทำนี่ ให้รู้จักแต่ลมเข้า-ลมออก เข้า ออก พุท-เข้า โธ-ออก อยู่กับลมหายใจ เอาอันนี้เป็นอารมณ์

ให้ทำอยู่อย่างนี้จนกระทั่งลมเข้าก็รู้จัก ลมออกก็รู้จัก ให้รู้จักอยู่อย่างนั้นจนจิตสงบ หมดรำคาญ ไม่ฟุ้งซ่านไปไหน ยังไม่ต้องมีจุดหมายอะไร นี่แหละเบื้อแรกของการปฏิบัติ

ถ้ามันสบาย ถ้ามันสงบ มันก็จะรู้จักของมันเอง ทำไปเรื่อยๆ ลมก็จะน้อยลง อ่อนลง กายก็อ่อน จิตก็อ่อน มันเป็นไปตามเรื่องของมันเอง นั่งก็สบาย ไม่ง่วง ไม่หาวนอน จะทำอย่างไรมันดูจะคล่องไปทุกอย่าง นิ่ง สงบ จนพอออกจากสมาธิ จึงมานึก "บ๊ะ มันเป็นอย่างนี้หนอ" แล้วก็นึกถึงความสงบอันนั้น ไม่ลืมสักที

สิ่งที่ติดตามเราเรียกว่า สติ - ความระลึกได้ สัมปชัญญะ - ความรู้ตัว เราจะพูดอะไร ทำอะไร จะไปนั้นไปนี่ จะเดินก็ดี จะนั่งก็ดี ให้รู้จักเรื่องของมัน ให้มีสติอยู่เสมอ ติดตามมันไป ให้ทำอยู่อย่างนี้

เดินจงกรม ก็คือ เดินกลับไปกลับมา เดินจงกรมไม่ใช่ของง่าย บางคนเห็นเดินกลับไปมาเหมือนคนบ้า แต่หารู้ไม่ว่า การเดินจงกรมนี่ทำให้เกิดปัญญานักละ เดินกลับไปมา ถ้าเหนื่อยก็หยุด กำหนดจิตนิ่ง กำหนดลมหายใจให้สบาย เมื่อสบาย ก็ทำให้รู้สึกกำหนดการเดิน แล้วอิริยาบถ มันก็เปลี่ยนไปเอง การยืน การเดิน การนั่ง การนอนอ มันเปลี่ยน คนเราจะนั่งรวดเดียวไม่ได้ ยืนอย่างเดียวไม่ได้ นอนอย่างเดียวก็ไม่ได้ มันจะต้องอยู่ตามอริยาบถเหล่านี้ ทำอริยาบถทั้งสี่ให้มีประโยชน์ ให้มีความรู้สึกตัวอยู่อย่างนี้

ถ้าพูดให้ดูง่ายๆ เอาแก้วใบนี้ไปตั้งไว้ 2 นาที ได้สองนาทีก็ย้ายไปตั้งที่อื่น แล้วก็เอามาตั้งไว้ ให้ทำอยู่อย่างนี้ ทำไป ทำไป ทำจนให้มันทุกข์ ให้มันสงสัย ให้มันเกิดปัญญาขึ้น "นี่ คิดอย่างใดหนอ แก้วยกไปยกมาเหมือนคนบ้า" มันจะคิดของมันไปเรื่อย ใครจะว่าก็ช่าง กำหนดอยู่อย่างนี้เป็นเรื่องของการกระทำ

จะดูลมหายใจเข้าออกก็เหมือนกัน ให้นั่งขาขวาทับขาซ้าย ให้ตัวตรง สูดลมเข้าให้เต็ม ให้ออกให้หมดท้อง สูดเข้าให้เต็มปล่อยออกให้หมด อย่าไปบังคับมัน ลมจะยาวแค่ไหน สั้นแค่ไหน จะค่อยแค่ไหน ช่างมัน ให้สบายแต่อย่าไปหลงถ้าหลงก็ให้หยุดดูว่าจิตไปไหน จิตจึงไม่ตามลม ให้หาจิตกลับมา

ให้ทำอยู่อย่างนั้น ทำเหมือนกับว่า จะไม่ได้อะไร ไม่เกิดอะไร ไม่รู้ว่าใครมาทำ แก็ทำอยู่อย่างนั้น เหมือนข้าวในฉาง แล้วเอาไปหว่านลงดิน ทำเหมือนจะทิ้ง หว่านลงในดินทั่วไปโดยไม่สนใจ มันกลับเกิดหน่อ เกิดกล้า เอาไปดำกลับได้กินข้าวเม่าขึ้นมา

อันนี้ก็เหมือนกัน นั่งเฉยๆ บางครั้งจะนึกว่า "จะนั่งเฝ้าดูมันทำไมนะลมเนี่ย ถึงไม่เฝ้า มันก็เข้าออกอยู่แล้ว" มันหาเรื่องคิดไปเรื่อย มันเป็นปกติของคน เรียกว่าอาการของจิต พยายามทำไป ให้มันสงบ

เมื่อมันสงบแล้ว ลมจะน้อยลง ร่างกายจะอ่อนลง จิตก็อ่อนลง มันจะอยู่พอดีของมัน จนกระทั่ง นั่งอยู่เฉยๆ เหมือนไม่มีลมหายใจเข้าและออก แต่มันก็ยังอยู่ได้ ถึงตอนนี้ อย่าตื่น อย่าหนี เพราะคิดว่าเราจะหยุดลมหายใจ นั่นแหละมันสงบแล้ว ไม่ต้องทำอะไร นั่งเฉยๆ ดูมันไปเรื่อยๆ

บางทีอาจจะคิดว่า "เอ เราหายใจอยู่เปล่านี่" แต่อย่างไรก็ช่างมันไม่ว่าเกิดความรู้สึกอะไร ให้ดูมัน รู้มัน แต่อย่าไปหลงใหลกับมัน
ทำไปจนขี้เกียจทำ ขี้เกียจสิ้นสุดที่ไหน หามันให้เห็น ที่สุกของขี้เกียจมันอยู่ไหน มันจะเหนื่อยตรงไหน ไม่ใช่จะพูดกับตนเองว่า สงบ สงบ สงบ แล้วพอนั่งปุ๊บก็ให้มันสงบได้เลย ครั้นมันไม่สงบอย่างคิดก็จะเลิก ขี้เกียจ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีวันได้สงบ

แต่มันพูดง่าย หากทำยาก เหมือนพูดว่า ทำนาไม่ยากเลย ครั้นพอไปทำ วัวก็ไม่รู้จัก คราด ไถ ก็ไม่รู้จัก ทุกเรื่องพูดไม่ยากแต่พอลงมือทำโครตยาก

หาความสงบอย่างนี้ ใครๆก็อยากสงบด้วยกันทั้งนั้น ความสงบมันก็อยู่ตรงนี้แหละ แต่เราไม่ทันได้รู้จักมัน จะถามจะพูดกันสักเท่าไหร่ ก็ไม่รู้จักขึ้นมาได้หรอก

ฉะนั้นให้ทำ ให้ตามรู้จักให้ทันว่า พุท-เข้า โธ-ออก ไม่เป็นก็ทำไป ไม่เห็นก็ทำไป ให้ทำไปอยู่อย่างนั้น แล้วเราจะรู้จักมันเอง

การฝึกจิตไม่เหมือนฝึกสัตว์ จิตนี่เป็นของฝึกยากแท้ๆ แต่อย่าไปท้อง่ายๆ ถ้ามันคิดไปทั่วทิศก็กลั้นใจมันไว้พอใจมันจะขาด มันก็คิดอะไรไม่ออก มันก็วิ้งกลับมาเอง ทำไปเถอะ

ดังนั้น การปฏิบัตินี้ถ้าเราพิจารณาตามพื้นเพของเรา เช่นว่า เราไม่มีความรู้ในปริยัติ ไม่มีความรู้อะไรอื่นเลย ที่จะให้การปฏิบตัมันเกิดผล ก็ดูความรู้ที่เป็นพื้นเพเดินของเรานั้นแหละ อันนั้นก็คือ "ธรรมชาติของจิต" มันมีของทมันอยู่แล้ว เราจะไปเรียนรู้มัน มันก็มีอยู่ หรือเราจะไม่ไปเรียนรู้มันก็มีอยู่ อย่างที่ท่านพูดว่า พระพุทธเจ้าจะบังเกิดขึ้นก็ตามไม่เกิดก็ตาม ธรรมะก็คงอยู่อย่างนั้น เพราะธรรมะเป็นสัจธรรม ไม่พลิกแพลงไปไหน มันมีของมันอยู่  เราไม่เข้าใจสัจธรรม ก็ไม่รู้ว่าสัจธรรมเป็นอย่างไร นี่เรียกว่า การพิจารณาในความรู้ของผู้ปฏิบัติที่ไม่มีพื้นปริยัติ

ขอให้ดูจิต พยายามอ่านจิตของเจ้าของ พยายามพูดกับจิตของเจ้าของ มันจึงจะรู้เรื่อง ค่อยๆทำไป

 

ทั้งหมดที่ยกมาคือวิธีสอนที่หลวงปู่ชา สอนพระที่วัดให้ปฏิบัติ ลองทำดู ถ้าอ่านแล้วไม่เข้าใจลองอ่านใหม่ดูแล้วความเข้าใจมันจะมาเอง

[yingja]

เมื่อมันสงบแล้ว ลมจะน้อยลง ร่างกายจะอ่อนลง จิตก็อ่อนลง มันจะอยู่พอดีของมัน จนกระทั่ง นั่งอยู่เฉยๆ เหมือนไม่มีลมหายใจเข้าและออก แต่มันก็ยังอยู่ได้ ถึงตอนนี้ อย่าตื่น อย่าหนี เพราะคิดว่าเราจะหยุดลมหายใจ นั่นแหละมันสงบแล้ว ไม่ต้องทำอะไร นั่งเฉยๆ ดูมันไปเรื่อยๆ

ทำยากมากค่ะ ปฏิบัติมาหลายปีแล้ว เคยพบความนิ่งสงบได้แค่ครั้งเดียว อยากจะทำให้ได้แบบนั้นอีก แต่ยิ่งอยาก ก็ยิ่งไม่สงบ.... คงเพราะตัวกิเลสยังหนาอยู่ ..... แต่ก็จะพยายามต่อไป ให้รู้ไป ว่าถ้าเพียรพยายามแล้วจะไม่ประสบผลสำเร็จ.....

แต่ผลที่ตัวเองได้แน่นอนจากการฝึกทำสมาธิ(แบบไม่สม่ำเสมอนัก).....จากการดูตัวเองด้วย และจากการติฉินนินทาของสามีและลูกๆ ด้วย รู้ว่า ตัวเองใจเย็นขึ้น(หน่อยนึง) เริ่มมองคนสองด้าน ทำให้โกรธคนอื่นเบาลง (คือบางทียังเผลอโกรธไปก่อน....พอนึกได้ก็....อ้าว จะโกรธเค้าไปทำไมล่ะเนี่ยะ ... ไม่เห็นได้อะไรขึ้นมา) และ ละทิฐิตัวเองลงได้หลายเรื่องแล้วเหมือนกัน.... ทั้งหมดที่พูดมา ไม่ได้เปลี่ยนแปลงแบบปุบปับ เพียงแต่มองย้อนหลังไปแล้ว เห็นว่าตัวเองมีการเปลี่ยนแปลงที่เห็นชัดในเรื่องเหล่านี้....

ขอบคุณครูอ๋อมากค่ะ (ฝากตัวเป็นนักเรียนด้วยคน) ที่นำธรรมะดีๆ จากครูบาอาจารย์มาบอกต่อ
อนุโมทนาค่ะ

[jele23]

   ขอบคุณนะค่ะสำหรับความรู้ดี ๆๆ  อ่านรอบแรกไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า  แต่สัญญาว่าจะพยายามทำให้

[arale_jaa]

อ่านที่อาจารย์เขียนก็พอจะเข้าใจนะคะ ... ถึงจะเข้าใจได้ไม่ 100 แต่ยังไงก็จะลองพยายามดูนะคะ 

เคยได้ไปปฎิบัติธรรมตามวัดต่างๆ บ้าง แต่ส่วนใหญ่จะสงบหรืออยู่นิ่งๆ กับการกำหนดลมหายใจได้ประมาณ 4-5 นาทีเองคะ พอหลังจากนั้น ก็จะเหลือแค่นั่งหลับตา แต่สติหลุดคิดไปเรื่องนู้นเรื่องนี้หมดแล้ว  จะกลับมารู้ตัวอีกที เค้าก็เลิกนั่งสมาธิกันพอดี

แต่ยังไงจะลองพยายามทำตามที่อาจารย์สอนนะคะ 

[aey_iam]

สวัสดีค่ะ พี่อ๋อ,

ใช่แล้วค่ะตอนเริ่มฝึกปฏิบัติจะคล้าย ๆ กับที่พี่อ๋อบอกนี้อ่ะคะ
ต้องพยายามต่อไปเรื่อย ๆ อย่างสม่ำเสมอใช่มั้ยค่ะ
เราจะได้รู้อย่างถ่องแท้อย่างที่พี่อ๋อบอกไว้

"เมื่อมันสงบแล้ว ลมจะน้อยลง ร่างกายจะอ่อนลง จิตก็อ่อนลง มันจะอยู่พอดีของมัน จนกระทั่ง นั่งอยู่เฉยๆ เหมือนไม่มีลมหายใจเข้าและออก แต่มันก็ยังอยู่ได้ ถึงตอนนี้ อย่าตื่น อย่าหนี เพราะคิดว่าเราจะหยุดลมหายใจ นั่นแหละมันสงบแล้ว ไม่ต้องทำอะไร นั่งเฉยๆ ดูมันไปเรื่อยๆ "

เนื่องจากจะตกใจตื่นแล้วลืมตาตอนจิตสงบทุกทีอ่ะคะ
เพราะเห็นมีแสงสว่างในขณะที่เราหลับตา
ตอนแรก ๆ มันจะมืด ๆ อ่ะคะ
พอเห็นแสงสว่าง ก็เลยกลัวจนต้องรีบลืมตาค่ะ

เดี๋ยวลองใหม่... แบบไม่พยายามลืมตา
เมื่อถึงตอนมีแสงเข้ามานะคะ
จะพยายามค่ะ

พี่อ๋อค่ะ...แล้วก่อนลืมตา หรือ ก่อนออกจาก
การนั่งสมาธิ เราต้องแผ่เมตตา หรือ
ปฏิบัติอย่างไร บ้างคะ

++ ด้วยความเคารพค่ะ ++

[Patch12]

ขอบคุณค่ะพี่อ๋อ จะปฏิบัติค่ะ

[chaiwat]

อ่าน เรียน รับรู้ ทำความเข้าใจได้  แต่การปฏิบัติให้ได้นั้นมันก็ยาก ยังงัยก็จะพยายามทำ " เพียรพยายามขยันหมั่นทำ ก็ย่อมประสบผลสำเร็จได้ "

[กระเบื้องสีชมพู]

   ทำได้คงจะดีมากเลย  อ่านหนังสือของหลวงพ่อจรัล  เมื่อคืนก็สอนแบบนี้ ฝึกครั้งแรกคือการกำหนดใจให้ไม่โกรธ   โอโห้  จะได้ไม่เนี่ย    คุณอ๋อ เก่งมากเลยทำได้แค่ นิดหนึ่ง ของคุณอ๋อ  คงจะดี  จะพยายามเพื่อ ตนเอง  และคนรอบข้าง    ขอกำลังใจด้วยค่ะ

[noo_yok]

เริ่มต้นปฏิบัติซะแต่วันนี้ ทำทีละนิด ทีละนิดค่ะ

โดยส่วนตัวเมื่อหลายปีก่อน ที่เริ่มอ่านวิธีทำสมาธิอย่างจริงจัง ยังไม่เคยรู้ลมหายใจของตัวเองเลยด้วยซ้ำ หายใจทิ้งไปวันๆ ไม่เคยรู้หรอกว่าฉันกำลังหายใจเข้า หรือหายใจออก หายใจสั้นหรือหายใจยาว หลังจาก ที่อ่านก็ค่อยๆเริ่มทีละนิด ทีละนิด เดี๋ยวนี้ดีขึ้น แต่ไม่ได้รู้ตลอดเลาหรอกนะคะ แต่ถึงเวลานั่งทำงานแล้วถามตัวเอง ดูลมหายใจตัวเอง มันรู้ได้ดีขึ้น รู้ได้ละเอียดมากขึ้น ว่าหายใจเข้าหรืออก สั้นหรือยาว ก็ลองดูค่ะ สำหรับคนเริ่มต้น

เคยฟังหรืออ่านหนังสือของหลวงพ่อฤาษีลิงดำ ท่านแนะนำสำหรับคนเริ่มต้นเลย
- นับลมหายใจเข้า ออก 1 ครั้ง นับ 1 แรกเอาแค่ 5 โดยไม่ฟุ้งซ่านก่อน ถ้า 5 ได้โดยไม่ฟุ้งแม้แต่นิดเดียวเพิ่มเป็น 10 ทีละนิด ทำตอนไหนก็ได้ ตื่นเช้ามา ก่อนนอน รอรถเมล์ หรือทำอะไรที่พอมีเวลาซักนิด 5คู่ลมหายใจ ไม่ลำบากซักนิด บ่อยๆ จะชินที่จะเอาใจมาอยู่กับลมหายใจ สำหรับคนเพิ่งเริ่มนะคะ จะได้มีกำลังใจ ส่วนคนไหนทำได้คล่องแล้ว วิธีนี้อาจจะเด็กๆเกินไป  

ส่วนเรื่องความฟุ้งซ่านหรือคิดมาก บางคนคิดมากจนนอนไม่หลับ จะเป็นกรณีแบบว่า เอามาจากคำพระท่านะคะ
=> ส่วนใหญ่คิดเป็นแล้วหยุดคิดไม่เป็น ต้องหยุดให้เป็น หยุดความคิดที่ดีที่สุดก็คืออยู่กับลมหายใจเข้าออกอยู่กับปัจจุบัน ไม่ว่าความคิดในลักษณะใดก็ตามมมันมีอยู่ ๒ อย่างเท่านั้น คือไม่ไปอดีต มันก็มุ่งไปอนาคต ซึ่งใช้ไม่ได้ทั้งคู่ อดีตผ่านมาแล้ว  อนาคตก็ยังมาไม่ถึง เรื่องที่ยังมาไม่ถึงให้ไปได้ก็เป็นไปไม่ได้อีกเหมือนกัน มันต้องเดี๋ยวนี้เท่านั้นปัจจุบันนี้เท่านั้น

[vikano]

อ่านแล้วพอเข้าใจแต่ปฏิบัติยากจัง

[sarintip]

  ทำได้คงจะดีมากเลย  อ่านหนังสือของหลวงพ่อจรัล  เมื่อคืนก็สอนแบบนี้ ฝึกครั้งแรกคือการกำหนดใจให้ไม่โกรธ   โอโห้  จะได้ไม่เนี่ย    คุณอ๋อ เก่งมากเลยทำได้แค่ นิดหนึ่ง ของคุณอ๋อ  คงจะดี  จะพยายามเพื่อ ตนเอง  และคนรอบข้าง    ขอกำลังใจด้วยค่ะ

     

ฝึกบ่อย ๆ  ค่ะ   เพื่อนเป็นกำลังใจให้เพื่อนค่ะ

[JITTRA]

ทำยากมากค่ะ ปฏิบัติมาหลายปีแล้ว เคยพบความนิ่งสงบได้แค่ครั้งเดียว อยากจะทำให้ได้แบบนั้นอีก แต่ยิ่งอยาก ก็ยิ่งไม่สงบ.... คงเพราะตัวกิเลสยังหนาอยู่ ..... แต่ก็จะพยายามต่อไป ให้รู้ไป ว่าถ้าเพียรพยายามแล้วจะไม่ประสบผลสำเร็จ.....

แต่ผลที่ตัวเองได้แน่นอนจากการฝึกทำสมาธิ(แบบไม่สม่ำเสมอนัก).....จากการดูตัวเองด้วย และจากการติฉินนินทาของสามีและลูกๆ ด้วย รู้ว่า ตัวเองใจเย็นขึ้น(หน่อยนึง) เริ่มมองคนสองด้าน ทำให้โกรธคนอื่นเบาลง (คือบางทียังเผลอโกรธไปก่อน....พอนึกได้ก็....อ้าว จะโกรธเค้าไปทำไมล่ะเนี่ยะ ... ไม่เห็นได้อะไรขึ้นมา) และ ละทิฐิตัวเองลงได้หลายเรื่องแล้วเหมือนกัน.... ทั้งหมดที่พูดมา ไม่ได้เปลี่ยนแปลงแบบปุบปับ เพียงแต่มองย้อนหลังไปแล้ว เห็นว่าตัวเองมีการเปลี่ยนแปลงที่เห็นชัดในเรื่องเหล่านี้....

ขอบคุณครูอ๋อมากค่ะ (ฝากตัวเป็นนักเรียนด้วยคน) ที่นำธรรมะดีๆ จากครูบาอาจารย์มาบอกต่อ
อนุโมทนาค่ะ

[sunsoon]

เป็นเรื่องยากเหมือนกันนะที่จะทำให้สงบ ลองดูซักตั้งดีกว่าไม่ทำ ขอบคุณครับที่นำสิ่งดีๆมาให้รับรู้

[Catza]

   ขอบคุณค่ะ  มีแต่สิ่งดีๆให้เสมอ 

[nui4]

      พอได้อ่านแล้วลองปฏิบัติ ตามดู  มันเลยหายใจไม่เท่ากันเลย  เดี๋ยวสั้น เดี๋ยวยาว แล้วลูกตาหละค่ะมันยังเห็นแสงแว็บๆๆอยู่เลย จะกำหนดลูกตาเราไว้ตรงไหนค่ะ หรือว่าปลายจมูก บางทีพอไม่มีแสง มันเหมือนเราเพ่งมากไป  ณ จุดๆนั้น จุดเดียว  อย่างนี้คิดว่ายังฝืนๆๆอยู่  มันเป็นการเร่งมากไป ไม่ใช่มาจากตัวเราเองโดยธรรมชาติ หนะค่ะ  แต่จะพยามทำต่อให้เป็นความเคยชินของเราให้ได้ค่ะ  สักวันต้องค้นพนทางของเรา

[J D]

ตอนแรก อ่านหัวข้อกระทู้แบบไม่มีสติ-สัมปชัญญะ นึกว่าพี่อ๋อจะมาชวนปฏิวัติกันเถอะ...555555

[Mini]

เคยไปฝึกปฏิบัติธรรมของ คุณแม่สิริ มา 2 ครั้ง วิธีการสอน คล้ายๆกับพี่อ๋อ เพียงแต่ เวลากำหนดลมหายใจเข้าออก ไม่ใช่พุท โธ เท่านั้นเอง

ความจริงอย่างที่พี่อ๋อบอก เราต้องมีสติรู้ตัวทั่วพร้อม เวลาที่มีอะไรเข้ามากระทบจิตของเรา เราจะได้ไม่ฟุ้งไปกับมัน สมาธิก็เช่นกัน ถ้าเรามีสมาธิเอาใจไปจดจ่อกับสิ่งที่เรากำลังกระทำอยู่ ณ ขณะนั้น กำหนดสมาธิในทันปัจจุบัน ใจเราเองก็จะไม่ฟุ้งไปไหน เช่นกันคะ แต่เราต้องฝึกให้สม่ำเสมอ เราจะได้ทันปัจจุบันคะ

ขอบคุณมากคะพี่อ๋อได้เข้ามาอ่านแล้ว ก้อกลับมาเตือนสติตัวเองว่า ที่แท้ ทุกข์ทั้งหมด ปัญหาทั้งหมด มันเกิดมาจากเราไปยึดติดกับมัน ถ้าเราไม่เอาใจไปจดจ่อกับมัน เราก็จะไม่ทุกข์กับมันจริงๆคะ

[themagician]

    ดีใจมากครับที่อาจารย์อ๋อ มาชวนปฏิบัติกันเถอะ ทุกคนที่ได้ปฏิบัติก็คงจะมีความรู้สึกสบายใจขึ้นไม่คิดมาก
และถือเป็นการสร้างบุญกุศลที่ยิ่งใหญ่ให้กับตัวเองครับ อนุโมทนาสาธุ  สาธุ  สาธุ   เมื่อเราปฏิบัติจะมีการปวดเมื่อย จากน้อยไปหามากที่สุดๆๆๆ  และทีสุดของการปวดก็คือ การไม่ปวด ครับ   

                                          เคล็ดลับไปสู่ความสำเร็จ

                             1.ศรัทธาต่อครูบาอาจารย์และแนวทางปฏิบัติ
                             2.มีความเพียรยิ่ง ไม่ย่อท้อต่อความลำบาก
                             3.รักษาวินัยในการปฏิบัติให้เคร่งครัด
                             4.มีจิตใจที่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยว  ไม่กลัวตาย
                                 -แม้ว่าจะปวดเมื่อยจนตายก็ยอม
                                 -แม้ว่าจะขาดใจตายก็ยอม
                                 -ธรรมวิเศษอยู่เลยความตายไปนิดเดียว  แต่ยังไม่มีใครตายไปเพราะการปฏิบัติ

                          ยกมาจาก  พระธรรมสิงหบุราจารย์   วัดอัมพวัน

[rym]

ได้มาอ่านแล้วลองทำสบายใจขึ้นมากๆเลยค่ะ เราเป็นคนคิดมาก
คิดเรื่องที่ล่วงไปแล้ว คิดเรื่องที่ยังมาไม่ถึง ทำให้ปัจจุบันมีแต่ความทุก
จะว่าไปจิตก็แสนซน เผลอทีไรเตลิดทุกที
คราวนี้จะจับให้อยู่แต่ลมหายใจเข้าออกเลยค่ะ
ขอให้พี่อ๋อ และทีมงานมีแต่ความสบายใจนะคะ

[Arm]

ขอบคุณมากครับพี่อ๋อ

[อังคารน้อย]

เป็นคนใจร้อนมาก ..วู่วามมาก จนวันหนึ่งถามตัวเองว่าร้อนแล้วได้อะไร
แม้จะร้อนเนื่องจากมีคนมาทำให้ร้อน แต่ก็ร้อนเพราะไม่รู้จักควบคุมตัวเองไม่ใช่หรือ..
ถ้าเย็น จะดีกว่ามั้ย...ดำเนินชีวิตแบบมีสติ จะดีกว่ามั้ย..ทำไมคนอื่นใจเย็นได้ ทำไมเราทำไม่ได้...
หลังจากนั้นก็ลองฝึกปฏิบัติค่ะ ...(เข้าไปวัดป่า ขอบอก กลัวผีโคตร..โคตร แต่หลวงพ่อบอกว่าคิดดี ทำดี ผีไม่หลอก เลยไม่เจอ อิ อิ) 
หลังจากนั้นก็ฝึก แต่ก็สติแตก กวาดใบไม้ทั่ววัด ..ขนขยะไปทิ้ง เดินเป็นกิโล กิโล ก็แล้ว
ไปเดินในป่าคนเดียว ก็แล้ว...ก็ยังสติแตก
จนเวลา ตี 1 ของคืนที่สองนั่นแล้ว ... จึงเข้าใจว่าสติคืออะไร ..พุท-โธ สอนอะไร
จิตนิ่ง ใจนิ่ง เป็นอย่างไร ...ขอบพระคุณอาจารย์ ที่นอกจากสอนวิชาความรู้แล้ว ยังสอนธรรมะในการดำเนินชีวิต..

คนใจร้อนยังทำได้เลยค่ะ .. เพื่อนๆ ก็ทำได้ค่ะ .. "มาลอง ปฏิบัติกันเถอะ"