ครู สั่ง ...(สอน) ภาค 2

[เธียร_อักษรา]

ครู สั่ง ...(สอน)  ภาค 2

   มาต่อตอนที่ 2 กันเลยดีกว่านะครับ
  หลังจากได้เข้าใกล้ชิดกับพี่อ๋อ เป็นระยะเวลานึง ได้รู้จักกับพี่ ๆ เพื่อนๆ น้อง ๆในบ้าน อ๋อ ซี ยู
 ผมก็ได้มีโอกาสไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ โดยทริปที่ไปในแต่ละครั้งก็จะมี พี่อ๋อ เป็นไกด์ จะเป็นการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์ ที่พี่อ๋อ จะคอยอธิบาย สอดแทรก และถ่ายทอดเรื่องราว จากอดีตของแต่ละสถานที่ ซึ่งจะค่อนข้างแตกต่าง และน่าตื่นเต้นกับเรื่องราวทางประวัติศาสตร์ ที่เขียนไว้หรือได้อ่านมา  ผมว่าเป็นการเที่ยวที่สนุก ได้เรียนรู้  ธรรมชาติของสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะคน สัตว์ สิ่งของ หรือสถานที่ ซึ่งมีการสอดแทรกเกร็ดความรู้ ทางประวัติศาสตร์ ที่สามารถอธิบายได้ด้วยวิทยาศาสตร์    และที่สำคัญได้เรียนรู้ว่าอาหารร้านไหน ที่อร่อย ไม่อร่อย  โดยมองจากนอกร้านได้เลย ......ซึ่งอันนี้ไม่ต้องรอพี่อ๋อบอก ลูกศิษย์ พี่อ๋อ ก็บอกได้ เพราะ ดูจากตำแหน่งการวาง ถ้วย โถ โอ ชาม รวมทั้ง การวางตำแหน่งการปรุง ครัว ซึ่ง เมื่อได้เรียนรู้ จากพี่อ๋อ แล้วขอบอกว่า เราจะไม่เสียดายตังค์ กับเรื่องการกินเลย เพราะ อร่อย คุ้มค่า จนน่าแปลกใจ กับสิ่งที่พิสูจน์ แล้วด้วยตัวผมเอง ......แบบที่เรียกว่า เที่ยว สนุก อิ่ม อร่อย คุ้มค่าเวลา และตังค์ ที่จ่ายไปกันเลยทีเดียว
      ส่วนการได้ไปกราบขอพรพระ สักการะสิ่งศักด์สิทธิ์ ในแต่ละสถานที่ ที่มีเรื่องราวที่น่าตื่นเต้น สนุกสนาน ที่เราได้รับฟังจากพี่อ๋อนั้น ก็ตื่นเต้นจนต้องเดินแบบแนบชิด ไม่กล้าเดินแยกไปจากกลุ่มกันเลยทีเดียว ซึ่งก็เป็นการดีที่เราไม่ต้องตามตัวได้ยาก เพราะเราจะเดินกันเป็นกลุ่มก้อนเกาะติดสถานการณ์ เป็นกลุ่มๆ เหมือนนัดกันมากันเลยทีเดียว  ยกตัวอย่างเช่น  ทางรถไฟสายมรณะ ที่พี่อ๋อ บอกว่า หนึ่งไม้หมอนของรางรถไฟ เท่ากับหนึ่งศพ ฟังแล้วเนี่ย ให้ตื่นเต้น เดินผ่านที ขาสั่น กันเลยทีเดียว เดินผ่านกันไปแล้ว มองย้อนกลับมามอง .....ผ่านมาประมาณ 100 กว่าไม้หมอนได้ ...นั่นก็น่าขนลุกดีไม่หยอกเชียวหล่ะ ว่าไหม...ดีนะไปตอนกลางวัน อิอิ, 
      อุทยานประวัติศาสตร์ สงครามโลก ที่กาญจนบุรี ที่ที่มีสิ่งที่ เรียกกันว่า วิญญาณ ซึ่งก็เพิ่งจะเข้าใจว่า ในแต่ละสถานที่ ก็ล้วนจะต้องมีเป็นธรรมดาของพี่อ๋อไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็น ที่อยู่อาศัย ต้นไม้ สิ่งของต่างๆ  ซึ่งถึงตอนนี้ผมจะขอแนะนำให้ทุกท่านได้รู้จัก คำๆ นึงที่คนในบ้านอ๋อ ซี ยู จะรับรู้และเข้าใจในศัพท์เฉพาะที่เราจะขอแนะนำให้รู้จัก กันว่า  ที่รัก  ซึ่งหมายถึงคนที่อยู่กันคนละภพกับเรานั่นเอง เป็นไงครับ ศัพท์ ที่เรียกกัน ฟังดูแล้วก็ช่วยให้ความรู้สึกกลัว ลดลงลงกันไปบ้างไหมครับ

      พอพูดมาถึงสิ่งเร้นลับ ที่กล่าวมา หรือ จากไดอารี่ ของพี่อ๋อ ที่เขียนก็จะมีเรื่องราว ของ ที่รัก ในแต่ละสถานที่ ที่พี่อ๋อได้ไปพบ เจอมา  แล้วมาเขียนเล่าถ่ายทอดนั้น ซึ่ง หากใครสักคนที่ไม่รู้จักพี่อ๋อ ก็คงยากที่จะอธิบายความรู้สึก เพราะ......คงมีคำถามเกิดขึ้นว่า....
1.   แล้วสิ่งพี่อ๋อ เห็น และ สัมผัส ได้ด้วย สิ่งที่ไม่ใช่ตาเนื้อ เหมือนบุคคลทั่วไปอย่างเรา จะเห็นได้เหมือนทีพี่อ๋อได้เห็น ในตอนนี้ คำถามเนี้ยผมเคยถามพี่อ๋อ ว่าคนธรรมดาทั่วไป จะสามารถเห็นได้ รู้ได้ สัมผัสได้ หรือ ติดต่อ สื่อสารได้ เช่นเดียวกับพี่อ๋อ ไหม คำตอบก็คือ ได้เช่นกัน แต่ตัวเราเองต้องปฏิบัติเอง ทำเอง ไม่ว่าจะเป็นการฝึกจิตให้ มีสมาธิ ให้นิ่ง อย่าให้ไหลไปกับภาวะแวดล้อม  หรือสิ่งเร้า สิ่งที่มากระตุ้น ให้จิตฟุ้งซ่าน ไม่ว่าจะเป็น อารมณ์ รัก โลภ โกรธ หลง  นั่นแหล่ะ เป็นสิ่งที่คนเราต้องทำเอง  ฝึกฝนจิตของเราเอง แล้วก็จะเห็นเอง สัมผัสได้เอง เห็นไหมหล่ะ ถ้าใครคิดว่าเราอยากรู้ อยากสัมผัสได้เหมือนพี่อ๋อ ก็ ลองดูนะครับ ลองฝึกฝน ปฏิบัติ ดู แต่ผมว่า แทนที่เราจะมุ่งมั่นอยากเห็น ที่รัก ได้เหมือนพี่อ๋อ เนี่ย เรามุ่งฝึกฝนจิต ของเราให้นิ่ง มี สมาธิ สติ เพื่อจะให้ทุกก้าวย่างของชีวิต เราดำเนิน อย่างมี สติสัมปชัญญะ ไม่ว่าจะมีทุกข์ ก็ให้รับรู้ ว่าทุกข์ เกิดจากอะไร ตั้งรับ ตั้งมั่น เข้าใจธรรมชาติของกรรมที่ทำให้เกิด เราก็จะไม่ร้อนรนจนเกินไป  รับรู้ว่าความสุข เป็นอย่างไร อย่าสุขมากไป กับสิ่งที่เราได้รับ แล้วลองถามตัวเองดูสิว่า เป็นสุขที่แท้จริง แล้วหรือยัง…
2.    พี่อ๋อ โม้รึเปล่า หรือ รู้ได้ไงไม่น่าเชื่อ เรื่องราวมันเป็นหลายสิบปี หรืออาจจะเป็นร้อยๆ ปีที่ผ่านมา ก่อนที่พี่อ๋อจะเกิดด้วยซ้ำ รู้ได้ไง อันนี้ คงเหมือนกับหลายคนสงสัย   แต่ขอบอก เรื่องราวที่พี่อ๋อเล่า ใช่ครับ ใครหลายคนอาจจะบอกว่าก็อ่านในหนังสือ ตำราประวัติศาสตร์ ก็ได้ แต่ แหม ใครจะอธิบายได้ว่าตรงนี้มี ที่รัก ยืนอยู่ ตรงนั้นมีเรื่องราวเกิดขึ้น ตรงจุดนี้ มี ที่รัก ซึ่งเราก็ต้องคอยเดิน หลบ เพราะกลัวจะไปเดินชนกับ ที่รัก ได้ พาลจะไม่สบายเอาได้ เพราะพลังของ ที่รัก เนี่ย พี่อ๋อ บอกเป็นพลังที่ป็นคนละขั้ว กับเรา หากเราเดินชน หรือ ปะทะ จะทำให้เราป่วย เคยไหมหล่ะ อยู่ดี ๆ ปวดหัว ขึ้นมาเฉยๆ หรือขนาด มวนท้อง หรืออาเจียน .....ซึ่งพอใช้ น้ำมนต์ พรม ลองถามดูสิครับว่าพี่ๆ บ้านอ๋อ ซี ยู เนี่ย พกติดตัว กันทุกท่านเลยหล่ะครับ ยิ่งเวลาได้ไปกับพี่อ๋อ เนี่ย อย่าได้ลืมหรือ ขาดกันเลยทีเดียว จริงไหมครับ........มีอาการเมื่อไหร่ พรมไปเลยครับ หายแน่นอน ...น่าน คงหาว่างมงาย โม้เกินจริง  น้ำมนต์ นะครับ ไม่ใช่น้ำมหาบำบัด .....อิอิ                                                                                                                                         ของเขาดีจริง ลองอ่านจากเรื่องราว ของพี่ๆ แต่ละท่านดู  จะรู้เอง ว่าน้ำมนต์ เนี่ย ช่วยได้จริง แต่ขอบอก ว่า พื้นฐานแล้วเนี่ย ถ้าตั้งมั่น เป็นคนดี จิตใจเราคิดแต่สิ่งดี ดีเนี่ย ความดีเนี่ยแหล่ะก็จะเป็นเกราะป้องกันความชั่วร้าย ได้เหมือนกันนะ ครับ…

3.   พี่อ๋อก็พูดได้สิ เพราะคนอื่นไม่สามารถมองเห็นเหมือนกับพี่อ๋อ นี่นา.....แต่จากการลองฟังจากสิ่งที่ผมได้เรียนรู้แล้วนำกลับมาคิดเอง ทำไมเรื่องราวต่างๆ ที่พี่อ๋อ อยากนำมาเล่ามาถ่ายทอดนั้น พี่อ๋อ ไม่ได้ต้องการที่อยากจะบอกว่าพี่อ๋อเป็นผู้วิเศษ ใดๆ สำหรับใครเลยสักคน แต่สิ่งที่พี่อ๋ออยากถ่ายทอด ผมมองเจตนา ที่พี่อ๋อเก็บเอามาเล่าแล้ว เหมือนกับว่า อยากให้เรื่องราวต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเราเป็นครู สอนเรา เตือนเรา เป็นอุทธาหรณ์ ให้เราพึง คิด หยุดคิดก่อนที่จะทำไม่ดี ก่อกรรมแก่กันและกัน  ให้พยายามมีสติ ในการดำเนินชีวิต ในแต่ละวันที่เราได้มีลมหายใจ ให้เกิดประโยชน์ ให้ช่วยกันรักษ์ และเข้าใจธรรมชาติของทุกสรรพสิ่งที่อยู่รอบตัวเรา พอพูดถึงเรื่องธรรมชาติ เนี่ย ไว้ ภาคต่อผมจะเอามาพูด ให้ฟังนะครับ ว่าธรรมชาติในมุมมองที่เปลี่ยนไป ของผมจากการที่ได้มาเรียนรู้และเข้าใจ เนี่ยเป็นไง
4.   อย่ามัวแต่มาสังสัยว่า พี่อ๋อ เห็นได้ไง จริงไหม เชื่อได้รึปล่าว แต่ผมว่า สิ่งที่จะตอบคำถามได้ดีที่สุดก็คือ ตัวของเราเอง นั่นแหล่ะ อย่ามัวแต่สงสัย จนไม่ได้คิดจะเริ่มทำอะไรดีๆ ให้กับตัวเองเลย พี่อ๋อเคยบอกว่า ให้เปรียบพี่อ๋อเหมือน หนังสือ สักเล่ม ที่หยิบมาอ่าน แล้วถ้าอ่านแล้วได้แง่คิด มุมมองของการใช้ชีวิต คิดว่าเกิดประโยชน์ ต่อตัวเราเอง คนที่เรารัก สังคม ประเทศชาติ บ้านเมือง และโลกของเรา โดยไม่เบียดเบียนใคร ทั้งทางโลก ทางธรรม และที่สำคัญ ธรรมชาติ ที่อยู่รอบตัวเราด้วยแล้ว ก็หยิบเอาไปใช้ แต่ถ้าอ่านแล้ว คิดว่าไม่ใช่ ไม่น่าเชื่อ ไม่จริง ก็ไม่ต้องนำไปใช้ ก็แค่นั้นเอง ....
                  อย่าลืมสิ หนังสือ เล่มนี้ ทำไมเราถึงตัดสินใจซื้อ เสียเงิน ลงทุนซื้อในครั้งแรก เราซื้อเพราะ เราคิดว่าดี คุ้มค่า ในวันที่เราเห็นไม่ใช่หรือ ทำไมถึงไม่หยิบแล้วก็วางไว้ หรือเราซื้อเพราะเป็น แฟชั่น สมัยนิยม ไม่มีไว้กลัวเชย ซื้อมาแล้วไม่อ่าน หรืออ่านแค่แป๊บๆ ก็บอกไร้สาระ ไม่เกิดประโยชน์ทั้งๆที่เรายังอ่านไม่จบเลย  แล้วไม่ตรงกับสิ่งที่คาดหวังไว้ เคยถามตัวเราเองไหมว่า เราคาดหวังอะไรกับหนังสือเล่มนี้ มากมายขนาดไหน หรือเราถูกหลอกให้ซื้อ หรือมีใครเอาปืนจ่อหัวเรา ให้เราซื้อหนังสือเล่มนี้หรือเปล่า ก็ไม่น่าจะใช่   หรือหน้าปกสวย รูปเล่มดี เลยคิดว่าเนื้อหาข้างในน่าจะดี น่าสนใจ ก็เลยซื้อ  แต่พออ่านไปแล้วสักพัก ไม่ใช่ในสิ่งที่คิด ก็วางไว้โดยไม่ได้อ่านให้จบ แล้วก็ตัดสินใจจากคนที่เขาอ่านไม่จบ หรือจากสิ่งที่เราฟังเขาเล่ามาว่าหนังสือเล่มนี้อ่านแล้วไม่ดี อย่างนั้น ไม่ดีอย่างงี้ ทำไม เราเองไม่หยิบขึ้นมาอ่านด้วยตัวของเราเอง ตัดสินใจด้วยตัวของเราเองหล่ะว่า ดีไม่ดียังไง ทำไมไม่อ่าน ด้วยตัวตน ที่รับรู้ได้จากมุมมองของตัวเราเอง ค่อยบอก หนังสือเล่มนี้ไม่ดี .................
       อย่าเหมือนกับ คนตาบอดคลำช้าง สิ คลำเจอส่วนไหนก็บอกช้างต้องเป็นแบบที่ตัวเองคลำเจอ ไม่ยอมรับรู้ รับฟังเหตุผลมุมมองจากคนตาบอดคนอื่นๆ เลยฉันใด แทนที่จะได้ช้างแบบที่มุมของเราอย่างเดียว แต่ถ้าเราเปิดใจ  มองด้วยสติ เราอาจจะได้เห็น ช้างในแบบอื่นๆ ที่คนตาบอดคนอื่นๆ คลำบ้าง เพราะแม้จะตาบอด หากเรารับฟัง คุยกัน ปรึกษากัน ผมก็ยังเชื่อมั่น มากๆ ว่า คนตาบอด ก็จะได้เห็น ลักษณะของช้าง ที่เป็นจริง ในรูปแบบของคนตาดี ได้เห็นเช่นกัน ฉันนั้น ว่าไหมครับ

    แต่ยังไงเสีย หนังสือเล่มนี้ ผมกำลังเริ่มอ่านไม่นาน เนื้อหา และเรื่องราว ที่ผมได้อ่าน ได้ เรียนรู้ ทุกถ้อยคำ ทุกบรรทัด ผมรับรู้ได้ถึงความจริง ที่บริสุทธิ์ จากใจของผู้เขียน ถึงรูปแบบหนังสือเล่มนี้จะมียากแก่การทำความเข้าใจได้เองบ้าง ในบางจุด ถึงแม้ว่าผู้เขียน เขียนไม่ตรงใจที่อยากให้เป็นอย่างใจเราอยากในบางครั้ง แต่ยังไงหนังสือเล่มนี้ก็มีคุณค่า ที่ผมตั้งใจจะอ่านให้จบ ด้วยตัวของผมเอง ด้วยสติ สัมปชัญญะ ของผม แล้วผมจะเดินในรูปแบบที่ผมได้ข้อคิดที่สอดแทรก ด้วยตัวผมเอง ผมจะไม่โทษ ว่าผู้เขียนไม่ดี หนังสือ สวยแค่ปก อ่านสองสามหน้า วางทิ้งไว้ ฝุ่นเขรอะ แล้วผมก็ไปบอกว่าหนังสือเล่มนี้ไม่ดียังไง หรือคงไม่คิดจะทำลาย ทิ้ง ฉีก หรือเผาทำลาย ทำสิ่งชั่วร้าย ในวันที่ผมอารมณ์ไม่ดี หรือรับฟังว่าหนังสือไม่ดียังไงจากลมปากของบุคคลอื่น   
      เพราะ หนังสือเล่มนี้ผมตัดสินใจซื้อด้วยตัวของผมเอง พิมพ์ด้วยกระดาษที่ธรรมดา ไม่ใช่กระดาษวิเศษใดๆทั้งสิ้น มาจากธรรมชาติ เขียนด้วยใจหากวันใดที่ผม ไม่อยากอ่าน ไม่อยากหยิบ หรือขี้เกียจ ผมก็จะไม่โทษหนังสือหรอก ที่ไม่ทำให้ผมเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด เพราะหนังสือ คงไม่สามารถ ลุกขึ้นมาเปิดตัวเองขื้นมาอ่านตัวเองให้ผมฟัง  เพราะผมเข้าใจดีว่า ตัวผมเองนั่นแหล่ะ ที่จะอ่านและบอกตัวเองได้ดีที่สุด

   หนังสือ คุ้มค่า หรือน่าอ่าน        ไม่นาน พาลเบื่อ เพราะสับสน
เราไม่อ่าน แต่เชื่อ ลมปากคน        ที่เที่ยวพ่น ให้ร้าย ป้ายสีกัน
    ใยไม่คิด แล้วอ่าน ด้วยสติ         ใยมัวติ มัวก่อเรื่อง ไม่สร้างสรรค์
อ่านเอง เข้าใจเอง ค่อยว่ากัน         ดี ชั่ว นั้น ใจเราท่าน ตัดสินเอง     

[คนธรรมดา]

ครับ ทำให้ผมรู้สึกเลยว่า อ่านไม่เคยต่อเนื่อง

หยิบๆวางๆอยู่นั่นแหล่ะ เผลออีกที นี่เรายังอยู่หน้าสารบาญอยู่เลย

[naina]

   ดีใจนะเนี่ย   ที่รู้ว่ามิได้มีเราผู้เดียวที่ยังติดอยู่ที่หน้าสารบัญ  555            

[Xeuse]

ยังดีนะเนี่ยที่เอกกับนาไปหน้าสารบัญแล้ว ข้าพเจ้ายังอยู่หน้าปกเลย กลัวๆกล้าๆไม่ค่อยกล้าเปิด จริงๆเห็นหน้าปกก็กลัวแล้ว แบบว่าหัวทึบหนะ กระทุ้งเท่าไหร่ก็ไม่ดีขึ้นเลย 
 
ท่านเธียร ท่านช่างลุ่มลึก ลึกกกกกกซึ้งจริงๆ 5555555   โดนนนนนนนไปหลายดอก ทั้งตัวเอง กับ คนที่ควรโดน 5555555   สะใจ

[Alek]

สวัสดีค่ะ คุณเธียร อักษรา
     
     ยาว...ดีค่ะ  ต้องขอสารภาพว่า...ต้องอ่าน 2 รอบ ก่อนที่จะเม้นท์....
 
หนังสือเล่มเดียวกัน...อาจก่อให้เกิดความเข้าใจที่หลากหลาย....รู้ได้เฉพาะตน....(จากประสบการณ์และทัศนะของตน)
 
เป็นธรรมชาติ
บางคนเก็บไว้ บางคนโยนทิ้ง
บางคนชักชวนให้คนอื่นมาอ่าน บางคนต่อต้านโจมตี
บางคนหยิบมาอ่านเมื่อมีทุกข์เท่านั้น บางคนว่างจากงานจึงหยิบอ่าน
บางคนอ่านบางบทบางตอน บางคนอ่านซ้ำไป ซ้ำมา
เป็นธรรมดา
หนังสือเล่มเดียวกัน ส่งผลหลากหลาย..ขึ้นอยู่กับว่า...ใครอ่าน...เนอะ....
 

[เธียร_อักษรา]

 ครับทั้งพี่เอก พี่นา พี่เจ และพี่เล็ก มหาชัย .....แต่ยังไงพี่ก็ยังอยากอ่านเหมือนเดิมแหล่ะ ครับ ผมรู้ และต้องอ่านด้วยนะครับ เพราะมีศิษย์ น้องอีกหลายคนกำลังคอยอานิสงฆ์ จากการอ่านหนังสือเล่มนี้ อยู่นะครับ ว่าแต่ อย่าแย่งกันอ่านอย่างเดียวนะครับ ต้องทะนุถนอมหนังสือเล่มนี้ด้วยนะครับ หนังสือดีๆ ไม่ได้มีมาให้อ่านง่ายๆ นะครับชาตินี้ ไม่รู้จะอ่านจบเปล่า.....แต่พี่ๆ เนี่ย เห็นหนังสือเล่มนี้มานาน แล้ว ยังอยู่แค่สารบัญเอง พูดซะน้องหมดกำลังใจ....ว่าแต่...พี่เล็กจะจบปริญญา อยู่แล้ว นะ อย่าบอกนะว่าเล่นของเนี่ย ที่จบมาได้อ่ะ.....บอกเคล็ดลับ น้องๆ ด้วยนะครับ
    หนังสือเล่มนี้ ราคาไม่มาก  แต่คุณค่า นี่ มากมายมหาศาลนะครับ เพราะพวกเราเป็นคนดี เลยมีหนังสือดีๆ ไว้อ่านให้แนวทางและแง่คิด ....ใช่ไหมพี่ แต่เอ เดี๋ยวนี ไม่ใช่คนดี อย่างเดียวแล้วมั้ง เพราะเห็น มีคน C  บ้าง,คน B บ้าง, คน L B 5 บ้าง โอ๊ะ ...ลืมตัว....อิอิ 

    ว่าแต่รออีกหน่อยจะมีเรื่องของพี่เล็ก พี่แมะ แห่งมหาชัย พร้อมกับคำสอนดีๆ ที่ได้จากพี่ๆ ทั้งสองคนแน่นอน  แต่รอก่อนนิดเดียวนะ เพราะติดอีกเรืองนึงสำหรับคุณครู....จะได้รู้ไว้ว่า บ้านอ๋อ ซี ยู ไม่ได้มีดีเฉพาะครูเท่านั้น บรรดา ศิษย์พี่ ศิษย์เพื่อน ศิษย์น้อง ก็มีข้อคิดดี แง่ที่ให้ต้องคิด แล้วจะเอามาแบ่งปัน เล่าสู่กันฟังใครคิดว่าแง่ไหนดี มีประโยชน์ ก็เอาไปใช้กันนะครับ .....รักเมืองไทย...กันด้วยนะครับ
      เทียนเล่มน้อย.....แม้ให้แสงสว่างไม่เท่าตะเกียง หรือดวงตะวัน แต่หากในคืนไร้ดาวอันมืดมิด สามารถสร้างความอบอุ่น ส่องสว่าง นำทาง ได้ฉันใด คนดีที่ช่วยกันเผยแผ่สิ่งดี ๆ ความดี แค่คนละเล็กละน้อย หากมาอยู่ร่วมกัน ก็สามารถเป็นพลังความดี ส่องสว่างให้แก่ผู้อื่นได้ฉันนั้น....พักนี้ สงสัยอานิสงฆ์ จากการทำให้คนอื่น สวยๆ หล่อๆ ผอมเพรียว เนี่ย ทำให้ลึกซึ้งขึ้นเยอะแฮะ ....เรา อิอิ


       สาธุ อนุโมทามิ.........

   

[กระต่ายนิ้วเดียว]

หนังสือเล่มนี้ อ่านไม่เคยเหมือนเดิมเลยมีช๊อตเด็ดทุกวัน แต่ถ้าให้สนุกต้องอ่านคู่กันกับหนังสือเล่มเล็กที่เค้าผลิตมาได้ค้ายเล่มแรกมาก เวลาอยู่ด้วยกัน สนุกไปอีกแบบนะ พี่อ๊อดกับพี่อังยืนยันได้

[sunsoon]

รออ่านภาคต่อๆไปอยู่นะครับ อย่ารีบจบนะครับ หรือว่าพี่อ๊อดช่วยเปิดอีกห้องให้คุณเธียรซักห้องก็ดีนะครับ

[กระเบื้องสีชมพู]

  อยากเข้ามาสัมผัส หนังสือเล่มใหญ่ และทุกๆเล่ม  ทุกๆหน้า ของห้องสมุดอ๋อซียู แห่งนี้****
 
      ต้องมีสักวัน   ต้องมีสักวัน   จะทำความฝันเฝ้ารอทุกวันด้วยแรงที่มี****อิอิ

[มะลิ]

อ่านถึงตอนที่คุณเธียร อักษรา กล่าวถึงหนังสือ ถึงแม้จะไม่มีโอกาสได้เป็นสมาชิกครอบครัวนี้
แบบเต็มตัว แต่ก้อรักครอบครัวนี้จังเลย...อ่านแล้วซื้งจนอยากจะร้องไห้

[orapin]

แหม๊.......ไม่ได้เข้ามาร่วมอาทิตย์อ่านปั๊บได้ใจเลย   ลูกศิษย์พี่อ๋อนี่มันช่างสำบัดสำนวนกันเก่ง ๆ ทุกคนเลยจริง ๆ  ทั้งเจ้าบทเจ้ากลอน ทั้งคารมคมหอก โอ้ยอ่านแล้วอยากจะเปิดอีกสำนักแข่งกับพี่อ๋อจังเลย   สำนักศิษย์พี่อ๋อดีไหม๊  แต่ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวไม่ได้เจอเพื่อนพ้องน้องรักทั้งหลาย  นี่ไม่ได้ไปแค่อาทิตย์เดียวยังคิ้ดถึงใจจะขาดแล้วเอย(เวอร์ชั่นสุนทราภรณ์ครับพี่น้อง)   หนุ่มคิดจะแย่งซีนพี่เหรอ  พี่น่ะมีแฟนคลับเยอะนะจะบอกให้  เข้าระบบเมื่อไหร่มีข้อความส่วนตัวเข้ามาทุ๊กทีเลย  ไอ้เราก็นะเก่งมากซะด้วย เก่งขนาดหนังสือเล่มพี่อ๋อยังได้แค่สันปก  หนักกว่า Xeuse อีก  ยังจะมีหน้าไหนไปกล้าตอบให้เค้าล่ะ  ก็ได้แต่อ้อม ๆ ถนอมน้ำใจกันไป ตอบได้เท่าที่ตอบ ไอ้ที่ตอบไม่ได้ก็บอกให้รอรุ่นพี่ล่ะกันนะ  จะได้ไม่เสียน้ำใจกัน  เอาล่ะเข้าเรื่อง  ที่หนุ่มพูดมาทั้งหมดพี่เห็นด้วยอย่างจังเลย  เพราะเราก็นะได้รับประสบการณ์ตรงกันมาแทบทั้งนั้น(ในบรรดาลูกศิษย์)  จำได้ไหม๊วันที่พี่อ๋อไปดูที่ดินให้พี่  แฟนพี่เค้าตัดต้นไม้หน้าแนวถนนหมดแทบทุกต้นเลย  แต่เหลือไว้ต้นนึงต้นเบ้อเริ่มเลย  ปรากฎว่าพอพี่อ๋อลงรถปั๊บบอกเลยพี่เอ๋ต้นไม้ต้นนี้อย่าตัดนะ  เจ้าที่เค้ายืนอยู่ตรงนี้เลย พี่ฟังงี้สะดุ้งเลย อะไรวะมันจะบังเอิญอะไรขนาดนั้นเชียวรึ   เดี๋ยวเขียนต่อนะ

[orapin]

ก็ฟังไปก่อน  สักพักพี่อ๋อบอกพี่เอ๋ที่รักเยอะมากเลยนะที่ดินพี่เนี่ย  เราก็บอกทำไมอ่ะ  ครูตอบเลยก็มันเป็นทางผีผ่านเนี่ยเดินกันให้ขวักไขว่หมดเลย  ตาย  ตายแล้วอีเย็น  เจ้าที่ก็แรงนะ   แล้วยังมีที่รักเร่ร่อนเยอะแยะไปหมด ก็กลับมานั่งคิดว่าเอ๊ะทำไมถึงเป็นต้นไม้ต้นนั้นที่เราไม่ตัด  หรือท่านดลใจอะไรแฟนเราถ้าตัดไปจะเป็นยังไง  สุดท้ายได้คำตอบว่าอ้อวันที่เราตัดสินใจจะซื้อที่ดินแปลงนี้เราได้มาจุดธูปบอกเจ้าที่เจ้าทางว่าขอให้เราได้เป็นเจ้าของด้วยความง่ายดาย อย่าได้มีอุปสรรคอันใดในการที่จะซื้อเลยถ้าท่านอยากให้เรามาอยู่ที่นี่  ก็เลยจำได้ว่า ต้นไม้ต้นนี้ล่ะที่เรามาปักธูปกราบไหว้ขอท่านไว้  แล้วจริง ๆที่ดินแปลงนี้ต้องมีการประมูล  เราก็บอกว่าไม่ประมูลถ้าจะเปิดประมูลเราไม่เอา  เชื่อไหม๊ธนาคารนะครับธนาคาร ไม่ใช่ที่ดินส่วนบุคคล  จนท.โทร.มาในวันรุ่งขึ้นว่าพี่ตกลงเค้าไม่ประมูลแล้ว  พี่มาวางเงินจองเลยครับ   เป็นไงสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงน่ะเชื่ออยู่แล้ว  แต่ครูเราเนี่ยจริงกว่า เห็นไปซะหมด  แล้วถ้าครูเราโม้มันก็เกินไปแล้วจริงไหม๊  พวกเรา

[JA-JA9]

เห็นด้วยค่ะ หนังสือเล่มนี้ให้ข้อคิดดีๆๆเสมอ   ไม่เสียใจเลยที่ซื้อหนังสือเล่มนี้ถึงแม้ไม่ได้อยู่ใกล้แต่ก็ติดตามเสมอ  ดีใจมากที่ได้มีโอกาสหนังสือดีๆๆอ่าน รออ่านต่อค่ะ